Virginie

Ik ben al vierentwintig jaar leerkracht en al die jaren heb ik altijd gezocht naar manieren om kinderen een gevoel van rust en veiligheid te geven. In 2018 ontdekte ik Stilzitten als een kikker van Eline Snel. Vanaf dat moment liet het idee me niet meer los: dit wilde ik echt leren. Toen ik eindelijk aan de opleiding begon, begeleid door Marianne, voelde dat als een waar cadeau.

Mindfulness in mijn klas brengen heeft mijn manier van lesgeven ingrijpend veranderd. Met Grégoire, onze kikkerpop, leren mijn vierjarige leerlingen ademen, voelen en weer tot rust komen, ieder op een eigen klein matje in de vorm van een waterlelie.

Natuurlijk ging niet alles altijd zoals gepland. De eerste keer dat ik de bel liet klinken, barstte de hele klas in lachen uit. Vroeger zou ik me daaraan hebben geërgerd. Maar deze keer leerde ik nieuwsgierig te blijven: ik vroeg de kinderen waarom ze moesten lachen en luisterde naar hen zonder te oordelen.

Misschien ligt daar wel een van mijn grootste lessen: er is niets wat moet lukken, en dus kan er ook niets mislukken.

Wat deze beoefening de kinderen heeft gebracht, blijft me ontroeren en resoneert nog lang in me na. Als ze op het schoolplein vallen, zeggen ze nu tegen elkaar: ‘Adem!’ Ouders vertelden me dat hun kind thuis rustiger was geworden en beter onder woorden kon brengen wat het voelde.

En ik? Meditatie, formeel en informeel, is nu helemaal een deel van mijn leven. In moeilijke momenten lukt het me makkelijker om afstand te nemen en oordeel ik minder snel, over de kinderen en over mezelf.

Deze opleiding heeft me een extra pijl op mijn boog gegeven, maar vooral een beoefening die nu een heel kostbare plek in mijn hart heeft.