Montserrat

Op een ochtend tijdens het ontbijt opende een meisje in onze kleuterklas haar broodtrommel en barstte in tranen uit. Haar drie pruimen waren zuur, hard en onrijp, en haar moeder had het niet eens gemerkt. Voordat ik kon reageren, zei een ander kind rustig: ‘Denk aan wat Fred the Frog ons leert: ademen.’ Het meisje kwam tot rust, en de andere kinderen deelden hun eigen ontbijt met haar. De juf die dienst had, draaide zich naar me om en zei: ‘Wat jij ze leert, maakt echt verschil.’

Juist in zulke momenten zie ik wat mindfulness doet voor jonge kinderen. Ze nemen het overal mee naartoe. Een moeder vertelde me dat haar dochter midden in een stressvol moment thuis tegen haar had gezegd: ‘Mama, je kunt het doen zoals wij leren met Fred the Frog: ademen, gaan zitten en voelen hoe je buik zich vult met lucht. Dan voelt je hoofd zich beter.’

Het belangrijkste wat ik heb geleerd, is dat kinderen mindfulness niet oppikken van een techniek, maar van jouw aanwezigheid. Als ik zelf rustig en gegrond ben, komt de groep met mij tot rust. En als een grijze, lawaaierige ochtend iedereen overprikkeld achterlaat, druk ik het plan niet door: we trekken onze sokken uit, zetten de deuren open en stappen naar buiten om de natte grond te voelen en te lachen, en daarna landt de ademhalingsoefening moeiteloos.

De kinderen blijven me verbazen. Een jongen ontdekte dat hij boosheid in zijn oren voelt: ze worden warm. Een ander meisje kon haar moeder eindelijk uitleggen waarom de ochtenden haar verdrietig maakten: alles ging altijd zo gehaast. Haar moeder veranderde hun ochtendroutine.

Dit werk is een keerpunt in mijn leven geweest. Het heeft me helderder, gevoeliger en compassievoller gemaakt, naar de kinderen toe en naar mezelf.