Femke van der Giesen

Mijn mindfulnesslessen beginnen om tien over drie, wanneer de jongeren na een volle schooldag binnenkomen. Daarom start ik iedere les op dezelfde manier: drie minuten stilte, waarbij een zachte bel iedere minuut markeert. Het werkt wonderlijk goed; de hele hectiek van de dag valt van hen af. De jongeren vertellen me dat ze het heerlijk vinden, en dat geldt ook voor mij: die drie minuten hebben inmiddels ook een vaste plek gekregen in mijn eigen lessen Frans.

Jongeren blijven je verrassen. Tijdens een luistermeditatie begon iemand in het muzieklokaal onder ons te zingen, behoorlijk vals. In plaats van te doen alsof het niet gebeurde, maakte ik het onderdeel van de oefening. Na afloop beschreef een meisje precies waar ze haar irritatie in haar lichaam had voelen opborrelen. ‘Grappig,’ zei ze, ‘dat ik me erger aan wat iemand anders doet, terwijl ik dat zelf eigenlijk ook doe.’ Dat is mindfulness die zich recht voor je ogen ontvouwt.

Het moment dat me het meest is bijgebleven, kwam tegen het einde van een training. Terwijl we spraken over de dingen in het leven waar we geen controle over hebben, vertelde een meisje over haar opa en haar tante, die allebei ernstig ziek waren. Ze gaf toe dat ze haar gevoelens al maanden wegduwde. Vanaf dat moment gaf ze haar verdriet de ruimte die het nodig had. Zien hoe een vijftienjarige ontdekt dat gevoelens gevoeld mogen worden: dát is waarom ik dit werk doe.

Na onze laatste bijeenkomst bleef het grootste deel van de groep nog in het lokaal hangen. Ze vertelden me hoeveel de training hun had gebracht en dat ze thuis nog steeds naar de meditaties luisteren. Afscheid nemen was moeilijk, voor hen én voor mij.